Morgen wordt het allemaal anders. Toen ik gisteren belde en ze vroegen of ik nog een voorkeur had voor een dame, dacht ik gelijk aan haar. Heb er velen gehad, maar niemand was zo fijn al zij. Voorheen riep ik bij wijze van haar naam al, voor ze de vraag aan de telefoon hadden kunnen afmaken. Nu moest ik een antwoord schuldig blijven.
Altijd koos ik weer voor haar... Jaren lang. Eens in de zoveel tijd ging ik dan even bij haar langs. Altijd weer dezelfde dame. Een paar jaar jonger dan mij. En iedere keer als ik naar haar toe ging, wist ze me weer te verrassen met haar 'nieuwe' uiterlijk.
Konden het altijd goed met elkaar vinden en ze stond iedere keer weer voor me klaar als ik weer even aan toe was. Kon altijd op haar rekenen en als er iets tussen kwam belde ze me persoonlijk op om de afspraak te verzetten. Eigenlijk kwam het maar één keer voor dat ze het moest verzetten, voor de rest had ze altijd tijd voor me.
Iedere keer was het weer hetzelfde als ik binnen kwam. We lachten of zwaaiden dan even naar elkaar. Dan kwam ze niet veel later vragen of ik een kopje koffie of thee wilde, voor ze haar ding zou doen. Iedere keer sloeg ik het kopje koffie weer af, omdat ik haar niet wilde storen als ze met me bezig zou zijn. Het idee dat ik haar moet onderbreken, terwijl ze haar ding ijverig aan het doen was, vond ik maar niets. Ik houd niet van onderbrekingen. Meestal waren we met een goed drie kwartier wel weer klaar. Ze had vaak niet zo lang nodig.
Eigenlijk was ze best wel duur, als ik er zo op terug denk. Een beetje te duur voor wat ze deed. Kon hetzelfde ergens anders ook krijgen, maar dan voor minder geld. Maar ze was zo goed. En ze wist precies wat ik wilde. Het klikte gewoon. We konden er ook altijd samen fijn bij praten en lachen. Uiteindelijk was ze het geld in mijn ogen eigenlijk ook allemaal wel weer waard. Ze kon er tenslotte ook niets aan doen dat ze zo duur was. Het was helemaal haar schuld niet. Het was de schuld van haar bazin. Ze moest van haar bazin altijd zoveel vragen. Alle meisjes moeten dat daar.
De laatste keer dat ik bij haar was, namen we afscheid van elkaar. Zag dat ze het best moeilijk vond en daardoor werd ik ook wel weer een beetje klein van binnen. Wist dat het er een keer van zou komen. Het was ook slechts een kwestie van tijd. Ze had het me namelijk al van te voren aan gegeven en verteld, maar ik wilde er niet veel van weten. Nu is ze in een andere plaats en doet ze haar ding weer bij andere mannen en vrouwen.
Wat zal het vreemd zijn... wanneer er morgen andere handen en vingers met mij aan de slag gaan. Dat wanneer ik in de spiegel kijk, ik haar niet meer zie staan.
Dag dag, fijne kapster...
Altijd koos ik weer voor haar... Jaren lang. Eens in de zoveel tijd ging ik dan even bij haar langs. Altijd weer dezelfde dame. Een paar jaar jonger dan mij. En iedere keer als ik naar haar toe ging, wist ze me weer te verrassen met haar 'nieuwe' uiterlijk.
Konden het altijd goed met elkaar vinden en ze stond iedere keer weer voor me klaar als ik weer even aan toe was. Kon altijd op haar rekenen en als er iets tussen kwam belde ze me persoonlijk op om de afspraak te verzetten. Eigenlijk kwam het maar één keer voor dat ze het moest verzetten, voor de rest had ze altijd tijd voor me.
Iedere keer was het weer hetzelfde als ik binnen kwam. We lachten of zwaaiden dan even naar elkaar. Dan kwam ze niet veel later vragen of ik een kopje koffie of thee wilde, voor ze haar ding zou doen. Iedere keer sloeg ik het kopje koffie weer af, omdat ik haar niet wilde storen als ze met me bezig zou zijn. Het idee dat ik haar moet onderbreken, terwijl ze haar ding ijverig aan het doen was, vond ik maar niets. Ik houd niet van onderbrekingen. Meestal waren we met een goed drie kwartier wel weer klaar. Ze had vaak niet zo lang nodig.
Eigenlijk was ze best wel duur, als ik er zo op terug denk. Een beetje te duur voor wat ze deed. Kon hetzelfde ergens anders ook krijgen, maar dan voor minder geld. Maar ze was zo goed. En ze wist precies wat ik wilde. Het klikte gewoon. We konden er ook altijd samen fijn bij praten en lachen. Uiteindelijk was ze het geld in mijn ogen eigenlijk ook allemaal wel weer waard. Ze kon er tenslotte ook niets aan doen dat ze zo duur was. Het was helemaal haar schuld niet. Het was de schuld van haar bazin. Ze moest van haar bazin altijd zoveel vragen. Alle meisjes moeten dat daar.
De laatste keer dat ik bij haar was, namen we afscheid van elkaar. Zag dat ze het best moeilijk vond en daardoor werd ik ook wel weer een beetje klein van binnen. Wist dat het er een keer van zou komen. Het was ook slechts een kwestie van tijd. Ze had het me namelijk al van te voren aan gegeven en verteld, maar ik wilde er niet veel van weten. Nu is ze in een andere plaats en doet ze haar ding weer bij andere mannen en vrouwen.
Wat zal het vreemd zijn... wanneer er morgen andere handen en vingers met mij aan de slag gaan. Dat wanneer ik in de spiegel kijk, ik haar niet meer zie staan.
Dag dag, fijne kapster...