Voor onze vakantie naar Nieuw Zeeland was ik stiekem in de weer met van alles en nog wat. Liegen is normaal niet toegestaan, maar voor deze ene keer moest het dan toch maar. Tenslotte moest het allemaal een verrassing blijven en dat is goed gelukt. Dat bleek wel op het moment van de waarheid in het Abel Tasman National Park.
Voor mijn vakantie was ik namelijk bij de juwelier geweest en bij mijn ouders langs geweest, om te vertellen van mijn plan. Zij zaten min of meer in het complot. Ze hebben me geholpen op de dag dat Saskia ging paardrijden. De laatste dinsdag voor onze grote reis. De grote reis die achteraf een nieuwe start zal gaan betekenen.
Op de dag dat Saskia namelijk ging paardrijden hadden mijn ouders me geholpen met wat inkopen en stond vader een paar kilometer verder op, op mij te wachten. Saskia ging niets vermoedend naar paardrijden en ik scheurde niet veel later over de snelweg naar Leusden. Ik ging stiekem een bezoek plegen aan de ouders van Saskia. Niemand anders dan ik en mijn eigen ouders wisten hier van.
Zo stond ik 's avonds dan op de stoep bij de ouders van Saskia. Een leuke aangename verrassing voor haar ouders en voor mij. Tenslotte doe je zoiets maar één keer in je leven. Heb het dan over een speech houden voor de ouders van je vriendin. Vertellen hoe je als Achterhoekse jongen zo gek op en met haar bent en dat je het zo fijn hebt samen. Vertellen dat je een stap verder wilt en dat je hoopt dat haar ouders je goed genoeg vinden voor haar. Dat je hoopt dat zij ook vinden dat je haar voldoende te bieden hebt en dat ze zien hoe gelukkig we zijn. Dus dan komt aan het einde van de speech de onvermijdelijk vraag. De vraag naar de hand van hun dochter en de toestemming om met haar te mogen trouwen. Samen met een bruidsschat natuurlijk. Tenslotte kun je niet met legen handen aan komen. "Ja natuurlijk" klonk het verlossende antwoord.
Dan begint de race tegen de klok naar huis. Alles is uitgelopen en moet dan plots een smoes verzinnen over dat ik ergens ben, waar ik op dat moment eigenlijk niet ben. Weer mijn ouders erbij betrekken en die spelen prima mee. Saskia heeft niets in de gaten. Gelukkig, want ze weet niet wat ik op dat moment stiekem aan het doen ben.
Dan begint de grote reis en bezoek je mooie plek aan mooie plek, aan de andere kant van de wereld. Zal ik het hier doen? Zal ik het daar doen... ring vergeten. Jammer. Volgende kans. Met de boot van het noorder naar het zuider eiland. Op de vaart naar het zuider eiland merk ik al dat ik goede zee benen heb en weinig last heb van het varen met een boot. Dat komt goed uit...
Zee benen had ook Abel Tasman. Hij ontdekte tenslotte Nieuw Zeeland en zette het op de kaart. Ook al zou hij zelf (volgens de berichten) geen voet aan wal zetten. Maar dat doet er niet toe. Hij krijgt uiteindelijk wel een plaats en een National Park naar zichzelf vernoemt en in dat park zal het uiteindelijk gebeuren. Na een wandeling over bruggen en door de bossen eindigden we op een mooi intiem verlaten plekje, met een bankje en een prachtig zicht over de zee onder een stralende zon.
Op dit plekje biecht ik op dat ik de weken er voor regelmatig heb zitten liegen. Dat ik stiekem dingen gedaan heb, die ons leven voor altijd zullen veranderen. Als ik Saskia heb laten zitten op het bankje en door mijn knieën zak, kijk ik haar nog even aan en zie de tranen over haar wangen rollen. Ik rijk vervolgens naar het kleine doosje in mijn broekzak en bij het openen van het doosje vraag ik de onvermijdelijke vraag: "Wil je met me trouwen?". Het zit echt in de familie, want ook nu kreeg ik weer het het antwoord "Ja, natuurlijk!".
Zo gaan we de als vriend en vriendin op vakantie en komen we verloofd terug en gaan we in 2010, als alles volgens plan verloopt, het ja woord aan elkaar geven. Met mijn zee benen zal ik dus in het huwelijksbootje gaan stappen. Wij gaan trouwen!
Voor mijn vakantie was ik namelijk bij de juwelier geweest en bij mijn ouders langs geweest, om te vertellen van mijn plan. Zij zaten min of meer in het complot. Ze hebben me geholpen op de dag dat Saskia ging paardrijden. De laatste dinsdag voor onze grote reis. De grote reis die achteraf een nieuwe start zal gaan betekenen.
Op de dag dat Saskia namelijk ging paardrijden hadden mijn ouders me geholpen met wat inkopen en stond vader een paar kilometer verder op, op mij te wachten. Saskia ging niets vermoedend naar paardrijden en ik scheurde niet veel later over de snelweg naar Leusden. Ik ging stiekem een bezoek plegen aan de ouders van Saskia. Niemand anders dan ik en mijn eigen ouders wisten hier van.
Zo stond ik 's avonds dan op de stoep bij de ouders van Saskia. Een leuke aangename verrassing voor haar ouders en voor mij. Tenslotte doe je zoiets maar één keer in je leven. Heb het dan over een speech houden voor de ouders van je vriendin. Vertellen hoe je als Achterhoekse jongen zo gek op en met haar bent en dat je het zo fijn hebt samen. Vertellen dat je een stap verder wilt en dat je hoopt dat haar ouders je goed genoeg vinden voor haar. Dat je hoopt dat zij ook vinden dat je haar voldoende te bieden hebt en dat ze zien hoe gelukkig we zijn. Dus dan komt aan het einde van de speech de onvermijdelijk vraag. De vraag naar de hand van hun dochter en de toestemming om met haar te mogen trouwen. Samen met een bruidsschat natuurlijk. Tenslotte kun je niet met legen handen aan komen. "Ja natuurlijk" klonk het verlossende antwoord.
Dan begint de race tegen de klok naar huis. Alles is uitgelopen en moet dan plots een smoes verzinnen over dat ik ergens ben, waar ik op dat moment eigenlijk niet ben. Weer mijn ouders erbij betrekken en die spelen prima mee. Saskia heeft niets in de gaten. Gelukkig, want ze weet niet wat ik op dat moment stiekem aan het doen ben.
Dan begint de grote reis en bezoek je mooie plek aan mooie plek, aan de andere kant van de wereld. Zal ik het hier doen? Zal ik het daar doen... ring vergeten. Jammer. Volgende kans. Met de boot van het noorder naar het zuider eiland. Op de vaart naar het zuider eiland merk ik al dat ik goede zee benen heb en weinig last heb van het varen met een boot. Dat komt goed uit...
Zee benen had ook Abel Tasman. Hij ontdekte tenslotte Nieuw Zeeland en zette het op de kaart. Ook al zou hij zelf (volgens de berichten) geen voet aan wal zetten. Maar dat doet er niet toe. Hij krijgt uiteindelijk wel een plaats en een National Park naar zichzelf vernoemt en in dat park zal het uiteindelijk gebeuren. Na een wandeling over bruggen en door de bossen eindigden we op een mooi intiem verlaten plekje, met een bankje en een prachtig zicht over de zee onder een stralende zon.
Op dit plekje biecht ik op dat ik de weken er voor regelmatig heb zitten liegen. Dat ik stiekem dingen gedaan heb, die ons leven voor altijd zullen veranderen. Als ik Saskia heb laten zitten op het bankje en door mijn knieën zak, kijk ik haar nog even aan en zie de tranen over haar wangen rollen. Ik rijk vervolgens naar het kleine doosje in mijn broekzak en bij het openen van het doosje vraag ik de onvermijdelijke vraag: "Wil je met me trouwen?". Het zit echt in de familie, want ook nu kreeg ik weer het het antwoord "Ja, natuurlijk!".
Zo gaan we de als vriend en vriendin op vakantie en komen we verloofd terug en gaan we in 2010, als alles volgens plan verloopt, het ja woord aan elkaar geven. Met mijn zee benen zal ik dus in het huwelijksbootje gaan stappen. Wij gaan trouwen!