Afgelopen zondag was het dan zo ver. De eerste Formule 1 race van het seizoen. Maar daar gaat dit stukje niet over. Nee, de wedstrijd waar ik het nu over ga hebben is van afgelopen vrijdag. En nee, het gaat ook niet over De Graafschap.
Het was een wedstrijd tussen Saskia en mij. Een wedstrijd om wie het eerst thuis is. Ik vanuit Enschede en Saskia vanuit Leusden. Normaal is het altijd zo dat als we al onderweg zijn er gevraagd wordt of we een wedstrijd doen. Soms rijd ik dan al in Doetinchem en dan is het antwoord steevast "Nee, want jij rijdt zeker al weer in de straat?!".
Vrijdag dacht ik voor ik van kantoor weg ging, laat ik eens van te voren vragen of we een wedstrijd gingen doen. Dacht, laat ik het maar eens van te voren vragen, dan kan ik niet beticht worden van vals spelen. Zo dacht ik althans. Het antwoord was vrijdag verrassenderwijs "Ja". Inzet... de verliezer moet koken.
We zouden beidde om 16:00 uur weg gaan. Uiteindelijk was ik een paar minuten later weg en toen ik Saskia belde werd ik vrijwel direct gebombardeerd als steggelaar. Ik liep tenslotte al in het trappenhuis van het kantoorpand. Saskia stond nog binnen en probeerde via allerlei praatjes mij af te houden van het weg rijden van kantoor. Uiteindelijk zijn we schat ik niet veel later van elkaar gaan rijden.
Het was stil onderweg naar huis. Normaal bellen we wel eens waar iemand zit, maar vandaag niet. Geen idee waar Saskia uit hing. Ik had het verkeer niet mee en moest ook nog een stop maken om een factuur op de post te doen. Het was druk en ik keek regelmatig op de klok. Ik lig op schema en ben mooi rond 17:00 uur aan de rand van Doetinchem. Gezien het hoeveelheid verkeer en het aantal stoplichten is dat best netjes.
Een paar minuten over 17:00 uur. Met een grote glimlach rijd ik de snelweg af. In de verte (keek de A18 af voor zover mogelijk) zag ik Saskia nog niet aan komen, dus ik had gewonnen. Ik stond amper stil voor het stoplicht onderaan de snelweg toen de telefoon ging. "Saskia" stond er in het display en ik pak op. Het is stil aan de andere van de lijn. Geen geruis van een auto. "Hoe gaat het liefje?"... Dan weet ik al hoe laat het is. "Goed hoor". Het verlossende woord kwam er uit met een hoop gelach. "Ik ben al in de straat! Heb net de auto geparkeerd" gevolgd door een hoop gelach! Ondanks dat ik zo zeker was, heb ik toch verloren van mijn aanstaande vrouw. Jammer... Volgende keer vraag ik het toch maar weer of we een wedstrijd doen, als ik in de straat of in Doetinchem rond rijd.
Het was een wedstrijd tussen Saskia en mij. Een wedstrijd om wie het eerst thuis is. Ik vanuit Enschede en Saskia vanuit Leusden. Normaal is het altijd zo dat als we al onderweg zijn er gevraagd wordt of we een wedstrijd doen. Soms rijd ik dan al in Doetinchem en dan is het antwoord steevast "Nee, want jij rijdt zeker al weer in de straat?!".
Vrijdag dacht ik voor ik van kantoor weg ging, laat ik eens van te voren vragen of we een wedstrijd gingen doen. Dacht, laat ik het maar eens van te voren vragen, dan kan ik niet beticht worden van vals spelen. Zo dacht ik althans. Het antwoord was vrijdag verrassenderwijs "Ja". Inzet... de verliezer moet koken.
We zouden beidde om 16:00 uur weg gaan. Uiteindelijk was ik een paar minuten later weg en toen ik Saskia belde werd ik vrijwel direct gebombardeerd als steggelaar. Ik liep tenslotte al in het trappenhuis van het kantoorpand. Saskia stond nog binnen en probeerde via allerlei praatjes mij af te houden van het weg rijden van kantoor. Uiteindelijk zijn we schat ik niet veel later van elkaar gaan rijden.
Het was stil onderweg naar huis. Normaal bellen we wel eens waar iemand zit, maar vandaag niet. Geen idee waar Saskia uit hing. Ik had het verkeer niet mee en moest ook nog een stop maken om een factuur op de post te doen. Het was druk en ik keek regelmatig op de klok. Ik lig op schema en ben mooi rond 17:00 uur aan de rand van Doetinchem. Gezien het hoeveelheid verkeer en het aantal stoplichten is dat best netjes.
Een paar minuten over 17:00 uur. Met een grote glimlach rijd ik de snelweg af. In de verte (keek de A18 af voor zover mogelijk) zag ik Saskia nog niet aan komen, dus ik had gewonnen. Ik stond amper stil voor het stoplicht onderaan de snelweg toen de telefoon ging. "Saskia" stond er in het display en ik pak op. Het is stil aan de andere van de lijn. Geen geruis van een auto. "Hoe gaat het liefje?"... Dan weet ik al hoe laat het is. "Goed hoor". Het verlossende woord kwam er uit met een hoop gelach. "Ik ben al in de straat! Heb net de auto geparkeerd" gevolgd door een hoop gelach! Ondanks dat ik zo zeker was, heb ik toch verloren van mijn aanstaande vrouw. Jammer... Volgende keer vraag ik het toch maar weer of we een wedstrijd doen, als ik in de straat of in Doetinchem rond rijd.