Het is inmiddels al weer twee dagen nadat ik kampioen karten geworden ben. Jeetje, wat vliegt de tijd voorbij. Heb niet het gevoel dat ik inmiddels al weer zolang vakantie heb. Sterker nog... begin nu pas echt te voelen hoe moe ik eigenlijk ben. :-)
De dag van gisteren dan maar. De dag na de kart avond... Kan er eigenlijk niet zo heel veel over vertellen, aangezien ik amper iets gedaan heb. Heb genoten van het feit dat ik kampioen geworden ben. Op de straat aan de barretjes wisten een hoop mensen het. Werd door alle medewerkers gefeliciteerd van mijn eigen barretjes, maar ook van de bar ernaast. Grappig. Er waren zelfs klanten die wisten dat ik kampioen geworden was. Toch leuk.
Nog leuker was het dat ik gisteren avond een oud bekende mocht ontmoeten. Zat aan de bar op de straat toen er plotseling iemand op me af kwam lopen en begon te zwaaien. Had het eerst niet door, maar toen viel het kwartje. De dame van de kartbaan, die drie jaar geleden daar nog werkte kwam plotseling op me afgestapt. Ze was amper veranderd en ik was enorm verbaasd haar te zien. Drie jaar geleden ben ik nog met haar op de foto gegaan, vlak voor ik weer naar huis ging. Nu, werkte ze er niet meer, maar mocht ik haar toch nog even spreken. Ze kwam gelijk met het verhaal dat ze gehoord had dat ik kampioen geworden ben. Ha ha ha... ook zij wist het dus al weer. Ik geloof dat Wen haar gebeld heeft en het verteld heeft, maar weet het niet zeker. Ze heeft het wel gezegd, maar kwam er later die avond pas achter dat ik het eigenlijk niet goed mee gekregen had. Komt voornamelijk doordat ik nogal verrast was, om haar te zien. Ben blij dat ik haar ook hier nog even getroffen heb. Ook al was het maar kort.
Gisteren middag, om maar nog iets verder terug in de tijd te gaan, heb ik Lana een briefje laten schrijven. Het briefje was van mij voor Wen. Heb Lana gevraagd wat dingen te vertalen voor me en het op te schrijven in het Chinees. Wilde Wen heel graag laten weten hoe ik over hem dacht, het feit dat hij me daar heeft leren karten en wat het allemaal wel niet voor me bekent heeft. Zonder hem, was ik eergisteren namelijk nooit drie jaar later weer kampioen geworden. Zo gezegd zo gedaan en Lana heeft alles opgeschreven. Ben 's avonds nog even snel wezen karten. Ja, kan het toch niet laten. Als ik het kaartje aan Wen geef, is even stil... Hij is blij met het kaartje en de tekst en maakt me duidelijk dat dit kaartje thuis bij hem aan de muur gehangen gaat worden. Vind het mooi en klop hem om de schouder. "Old friends" zegt hij en gebaard dat hij mij in zijn hart gesloten heeft. Ik gebaar hetzelfde, maar dan dat ik hem voor altijd in mijn hart gesloten heb, zoals ik ook al had op laten schrijven. De manier waarop Wen uitbeeldde dat het kaartje bij hem aan de muur komt te hangen was mooi. Wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen. We kunnen niet veel communiceren met elkaar, maar soms zijn woorden overbodig...
Vandaag dan... moest vroeg op staan, voor de verandering. Had de wekker op half negen gezet, zodat ik ruim de tijd had, om uit te checken en naar de bus te gaan. Heb vanmorgen eerst nog snel de vieze was naar de stomerij gebracht. Vrijdag haal ik het wel weer op. Toch handig zo'n stomerij op vakantie.
Als ik de was weg gebracht heb loop ik terug naar het hotel. Besef maar al te goed dat het een van de laatste keren is dat ik hier loop. Ga tenslotte naar het noorden en dan is mijn vakantie al weer bijna voorbij. De tijd gaat veel te snel en kom alles behalve uitgerust terug. Als ik in het hotel aan kom, pak ik mijn spullen en stap de lift in. Uitchecken geblazen. Probeer de dame achter de balie duidelijk te maken dat ik donderdag weer terug kom en dat ik dan een kamer moet hebben. Het duurt 10 minuten voor ze echt door hebben wat ik nu eigenlijk bedoel en wat ik wil. Vele gebaren zijn daar aan vooraf gegaan.
De taxi dan... probeer de portierwachter en de taxi chauffeur duidelijk te maken dat ik naar de McDonalds wil. Aan de overkant van de straat is een klein hokje waar ik mijn busticket kan kopen voor 1 euro en waarmee ik de bus naar het vliegveld kan pakken. Het is een special bus voor mensen die een ticket gekocht hebben bij China Southern Airlines. Na veel gebaren denkt men te weten waar ik naartoe moet. Het vliegveld. Ik denk dat ze snappen dat ik naar het verkooppunt van China Southern Airlines wil. Als ik in de taxi zit en hij wil naar het vliegveld rijden, moet ik gebaren dat hij verkeerd gaat. Het kwartje valt bij hem of liever gezegd, hij heeft door dat ik niet met hem naar het vliegveld wil, al vraagt hij me wel een paar keer of hij niet moet rijden. Ben nogal gek... ben ik straks 30 euro kwijt. :-) No way.
De bus rit naar het vliegveld gaat goed. Bus 207 is de bus die ik genomen heb. Een klein busje, met piepende schokbrekers. Bij iedere hobbel stuiterde de bus op en neer en hoorde je gepiep en gekraak. De schokbrekers waren volgens mij zo versleten als maar kan, maar dat boeit hier niet. Gewoon doorrijden.
Op het vliegveld aangekomen is het even zoeken. Niet alles staat even duidelijk aangegeven. Hier is het zo dat de koffers eerst door de scanner gaan en dat je dan pas bij de in check balie aankomt. Goed... als je het eenmaal weet is het ook niet zo erg. Ik check in en zie dat ik nog 10 minuten heb voor men begint met instappen. Als ik bij de gate aankom zie ik dat het vliegtuig net pas aangekomen is en dat men er nog uit komt. Ruim op tijd dus... voor Chinese begrippen. Ben alles behalve de laatste, want de rest komt nog later. Alleen als ze horen dat er ingestapt kan worden hebben ze haast. Massaal rennen ze naar de ingang. Inmiddels ben ik wel bekend met dat soort taferelen en kijk daar dus ook niet echt meer van op.
Als ik bij mijn plek aan kom staat er bij stoel 6c dat het een raam plek is. Ik blij... maar niet voor lang. Als er iemand anders bij komt, blijkt dat alleen bij rij zes, natuurlijk net weer de rij waar ik zit, de stickers niet kloppen. Overal is C een gangpad plaats, behalve bij mijn rij. Dit soort dingen kunnen alleen mij weer overkomen. Ik zeg dus dat ik aan het raam hoor te zitten en wijs op de sticker. Het mag niet helpen. Het personeel vraagt me vriendelijke om aan het gangpad te gaan zitten en dat doe ik dan maar. Ga geen problemen maken.
De vlucht... na iets langer dan een uurtje vliegen zet men de landing al weer in. Het eten moet snel naar binnen gepropt worden, want de tijd is om. :-s Was net op tijd klaar. Als ik het vliegtuig uit stap zeg ik dat ik naar Xi'an moet. Ja, zegt met en geeft mij een kaart. Het suggereert dat het een buskaart is. Ik vraag dat en men zegt ja, ondanks dat men me niet begrijpt. Kom namelijk in een hal terecht waar verder niets staat over bagage afhalen, lopende banden, etc. Snap er niets van. Als ik de kaart nog eens goed bekijk zie ik dat het geen buskaart is, maar dat het een soort van wachtkaart is. Moet wachten in wachtruimte 8. Snap er niets van en als ik personeel vraag naar wat de bedoeling is snappen ze me niet. Sta je dan, met je handbagage. Niemand die Engels spreekt en als ze al Engels spreken kunnen ze je amper iets vertellen. Kom er snel achter dat ik in een wachtruimte zit, van een tussenlanding. Als er dan opeens wordt omgeroepen dat iedereen die van Zhu Hai naar Xi'an wil, moet instappen loop ik zo weer hetzelfde vliegtuig in. In de veronderstelling dat ik dus al in Xi'an was, was ik ergens waarvan ik nu nog niet weet waar of wat het was. Ha ha ha... geweldig. Vind het allemaal wel leuk.
Als ik net weer in het vliegtuig zit, begint de persoon achter mij hoor. Hij begint zijn keel te schrapen zoals alleen een Chinees dat kan. Een hoop geroggel en goor geluid gevolgd door spugende geluiden. Geen hond die er raar van op kijkt alleen ik zit met een gevoel van oooh jee. Dit is echt China. Op en top...
De laatste vlucht dan maar. Daar ga ik tenminste vanuit. Als de vlucht naar Xi'an er bijna op zit, bedenk ik me opeens dat de man die mij mijn ticket uiteindelijk verkocht heeft, ook gezegd heeft dat er een tussenlanding zou zijn. Weet me er iets vaag van te herinneren. Maar goed. Ben uiteindelijk aangekomen in Xi'an. Als ik mijn koffer van de band heb gehaald loop ik naar buiten. De eerste mensen roepen al of ik een taxi wil. Had net binnen te horen gekregen van iemand dat ik met de bus naar het centrum van Xi'an kan, wat vele malen goedkoper is. 2,5 Euro. Ik pak dus de bus. Vraag hoe het zit... men roept dat ik met de bus ga en dan met de taxi. Huh? Snap het niet en iemand loopt met me naar een kaart van Xi'an. Ze laat me zien waar ik eruit moet en waar ik een taxi kan pakken.
De rit met de bus duurt lang. De bus rijd erg langzaam en dat geeft mij de kans goed om mij heen te kijken. Xi'an is aan de rand niets veranderd. Alles is nog altijd even oud, vies en smerig. Sommige huizen hebben geen daken. Andere hebben golfplaten als daken met bakstenen er boven op zodat het niet weg waaid. De armoede is hier enorm. Voor mij niet echt een schok, omdat ik het al ken hier, maar het is wel goed het even weer te zien. Men roept wel van alles over China en de komende 5 jaar, maar als ik dit alles zo zie, dan is men er over vijf jaar nog lang niet. In die zin, dat de armoede hier dan nog immens zal zijn. Kan niet anders.
De bus bereikt zijn bestemming en ik stap uit. Vraag nog even welke kant ik op moet lopen voor de taxi's. Als ik het uitgelegd gekregen heb, hoef ik niet ver te lopen. Meterje of 50 verderop zie ik de eerste taxi's. Loop er naar toe. De eerste is bezet. Dan de tweede. 20 Yuan. Ongeveer 2 euro wil hij me wel brengen. Als ze al zo beginnen, weet ik dat het al niet klopt. Ik laat me niet naaien en dus zeg ik dat hij me mag rijden als hij de meter aan zet. Daar heeft hij geen zin in. 15 Yuan. Ik zeg weer nee en zeg dat hij de meter gewoon aan moet zetten. Nu weigert hij nog verder met met te praten. Omstanders waarmee hij stond te praten gaan weer in de taxi zitten. Alleen om te zitten en te praten. Hij gebaard dat ik maar verder moet lopen en dat doe ik dan maar, maar niet zonder gezegd te hebben dat hij ook niet moet roepen voor een ritje als hij me ziet lopen. Hij verstaat er ongetwijfeld geen bal van en doet net alsof hij niets hoort. Ik loop verder. Weer een meter of 50 tot 100. Als ik bij een bushalte aan kom zie ik mensen op een vluchtheuvel staan. Er stoppen taxi's. Tegen de tijd dat ik er ben is er geen taxi meer. Ga er staan wachten en weet dat er achter mij allemaal Chinezen op de bus staan te wachten. Voel me bekeken... Gelukkig komt er al snel een taxi. Op papier staat waar ik naartoe moet en dan man stapt uit. Pakt mij koffer en laad hem in. Daar gaan we. Een lange rit, omdat men om moet rijden. Alles is afgescheiden van hekken en hij kan niet zomaar afslaan. Als ik bij het hotel aan kom staat de meter op 9.80 Yuan. Ha ha ha... wist wel dat de eerste taxi chauffeur me probeerde te belazeren. Ben nu de helft goedkoper uit en heb nog langer in de taxi gezeten dan dat ik gezeten zou hebben bij de oplichter. De oplichter had namelijk niet om hoeven te rijden, omdat hij de rotonde niet af hoefde. Het geld is niet het probleem... het is een principe kwestie. Als men hier de meter al niet aan wil zetten, weet ik al hoe laat het is. Dan maar niet. Ja... ook ik kan eigenwijs zijn.
De hotelkamer die Cao Jie voor me geboekt heeft is geweldig! Het is een vier sterren hotel en ziet er goed verzorgd uit. Heb zelfs meerdere Engelse zenders, waaronder CNN, ESPN (sport) en BBC. Er is nog iets, maar weet niet zo snel meer wat dat was. Als ik de douche in ga om me te douchen zie ik opeens dat ik vanuit mijn douche mijn kamer in kijk. Het is allemaal van glas! Gaaf zeg. Kan tijdens het douchen gewoon tv kijken. Erg relaxed. Nog niet uit de douche gaat de telefoon van mijn hotelkamer al. Het is Cao Jie...
De vraag die als eerste komt is natuurlijk of ik naar de lounge kom. Natuurlijk... het is al weer drie jaar geleden dat ik haar voor het laatst gezien heb. Loop snel naar het andere hotel (zit op een park van 4 hotels) en stap in de lift naar de 11e verdieping. Cao Jie staat me al op te wachten. Niets veranderd... Ben blij dat ik haar weer eens zie. Is al weer zo lang geleden.
Na even wat praten zit ik dan al weer een paar uur in de lounge achter de computer. Mag er gebruik van het Internet maken en heb zojuist eten uit kunnen zoeken. Kostenloos. Het was allemaal klaar gemaakt voor de gasten, maar die komen niet opdagen. Mag het van de manager hier opeten, omdat ze het anders toch weg moeten gooien. Heb echt een bord vol. Broodjes, kippenvleugeltjes, gebak, taartjes en weet ik allemaal niet wat nog meer. Voorlopig red ik me wel.
Het Formule 1 nieuws heb ik inmiddels ook al gelezen. Het is me wel weer duidelijk. De mooiste race van het jaar heb ik al weer moeten missen. Ook dat kan alleen mij weer overkomen. Ach... ik heb het hier prima naar mijn zin. Ben blij weer terug te zijn in China.
De dag van gisteren dan maar. De dag na de kart avond... Kan er eigenlijk niet zo heel veel over vertellen, aangezien ik amper iets gedaan heb. Heb genoten van het feit dat ik kampioen geworden ben. Op de straat aan de barretjes wisten een hoop mensen het. Werd door alle medewerkers gefeliciteerd van mijn eigen barretjes, maar ook van de bar ernaast. Grappig. Er waren zelfs klanten die wisten dat ik kampioen geworden was. Toch leuk.
Nog leuker was het dat ik gisteren avond een oud bekende mocht ontmoeten. Zat aan de bar op de straat toen er plotseling iemand op me af kwam lopen en begon te zwaaien. Had het eerst niet door, maar toen viel het kwartje. De dame van de kartbaan, die drie jaar geleden daar nog werkte kwam plotseling op me afgestapt. Ze was amper veranderd en ik was enorm verbaasd haar te zien. Drie jaar geleden ben ik nog met haar op de foto gegaan, vlak voor ik weer naar huis ging. Nu, werkte ze er niet meer, maar mocht ik haar toch nog even spreken. Ze kwam gelijk met het verhaal dat ze gehoord had dat ik kampioen geworden ben. Ha ha ha... ook zij wist het dus al weer. Ik geloof dat Wen haar gebeld heeft en het verteld heeft, maar weet het niet zeker. Ze heeft het wel gezegd, maar kwam er later die avond pas achter dat ik het eigenlijk niet goed mee gekregen had. Komt voornamelijk doordat ik nogal verrast was, om haar te zien. Ben blij dat ik haar ook hier nog even getroffen heb. Ook al was het maar kort.
Gisteren middag, om maar nog iets verder terug in de tijd te gaan, heb ik Lana een briefje laten schrijven. Het briefje was van mij voor Wen. Heb Lana gevraagd wat dingen te vertalen voor me en het op te schrijven in het Chinees. Wilde Wen heel graag laten weten hoe ik over hem dacht, het feit dat hij me daar heeft leren karten en wat het allemaal wel niet voor me bekent heeft. Zonder hem, was ik eergisteren namelijk nooit drie jaar later weer kampioen geworden. Zo gezegd zo gedaan en Lana heeft alles opgeschreven. Ben 's avonds nog even snel wezen karten. Ja, kan het toch niet laten. Als ik het kaartje aan Wen geef, is even stil... Hij is blij met het kaartje en de tekst en maakt me duidelijk dat dit kaartje thuis bij hem aan de muur gehangen gaat worden. Vind het mooi en klop hem om de schouder. "Old friends" zegt hij en gebaard dat hij mij in zijn hart gesloten heeft. Ik gebaar hetzelfde, maar dan dat ik hem voor altijd in mijn hart gesloten heb, zoals ik ook al had op laten schrijven. De manier waarop Wen uitbeeldde dat het kaartje bij hem aan de muur komt te hangen was mooi. Wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen. We kunnen niet veel communiceren met elkaar, maar soms zijn woorden overbodig...
Vandaag dan... moest vroeg op staan, voor de verandering. Had de wekker op half negen gezet, zodat ik ruim de tijd had, om uit te checken en naar de bus te gaan. Heb vanmorgen eerst nog snel de vieze was naar de stomerij gebracht. Vrijdag haal ik het wel weer op. Toch handig zo'n stomerij op vakantie.
Als ik de was weg gebracht heb loop ik terug naar het hotel. Besef maar al te goed dat het een van de laatste keren is dat ik hier loop. Ga tenslotte naar het noorden en dan is mijn vakantie al weer bijna voorbij. De tijd gaat veel te snel en kom alles behalve uitgerust terug. Als ik in het hotel aan kom, pak ik mijn spullen en stap de lift in. Uitchecken geblazen. Probeer de dame achter de balie duidelijk te maken dat ik donderdag weer terug kom en dat ik dan een kamer moet hebben. Het duurt 10 minuten voor ze echt door hebben wat ik nu eigenlijk bedoel en wat ik wil. Vele gebaren zijn daar aan vooraf gegaan.
De taxi dan... probeer de portierwachter en de taxi chauffeur duidelijk te maken dat ik naar de McDonalds wil. Aan de overkant van de straat is een klein hokje waar ik mijn busticket kan kopen voor 1 euro en waarmee ik de bus naar het vliegveld kan pakken. Het is een special bus voor mensen die een ticket gekocht hebben bij China Southern Airlines. Na veel gebaren denkt men te weten waar ik naartoe moet. Het vliegveld. Ik denk dat ze snappen dat ik naar het verkooppunt van China Southern Airlines wil. Als ik in de taxi zit en hij wil naar het vliegveld rijden, moet ik gebaren dat hij verkeerd gaat. Het kwartje valt bij hem of liever gezegd, hij heeft door dat ik niet met hem naar het vliegveld wil, al vraagt hij me wel een paar keer of hij niet moet rijden. Ben nogal gek... ben ik straks 30 euro kwijt. :-) No way.
De bus rit naar het vliegveld gaat goed. Bus 207 is de bus die ik genomen heb. Een klein busje, met piepende schokbrekers. Bij iedere hobbel stuiterde de bus op en neer en hoorde je gepiep en gekraak. De schokbrekers waren volgens mij zo versleten als maar kan, maar dat boeit hier niet. Gewoon doorrijden.
Op het vliegveld aangekomen is het even zoeken. Niet alles staat even duidelijk aangegeven. Hier is het zo dat de koffers eerst door de scanner gaan en dat je dan pas bij de in check balie aankomt. Goed... als je het eenmaal weet is het ook niet zo erg. Ik check in en zie dat ik nog 10 minuten heb voor men begint met instappen. Als ik bij de gate aankom zie ik dat het vliegtuig net pas aangekomen is en dat men er nog uit komt. Ruim op tijd dus... voor Chinese begrippen. Ben alles behalve de laatste, want de rest komt nog later. Alleen als ze horen dat er ingestapt kan worden hebben ze haast. Massaal rennen ze naar de ingang. Inmiddels ben ik wel bekend met dat soort taferelen en kijk daar dus ook niet echt meer van op.
Als ik bij mijn plek aan kom staat er bij stoel 6c dat het een raam plek is. Ik blij... maar niet voor lang. Als er iemand anders bij komt, blijkt dat alleen bij rij zes, natuurlijk net weer de rij waar ik zit, de stickers niet kloppen. Overal is C een gangpad plaats, behalve bij mijn rij. Dit soort dingen kunnen alleen mij weer overkomen. Ik zeg dus dat ik aan het raam hoor te zitten en wijs op de sticker. Het mag niet helpen. Het personeel vraagt me vriendelijke om aan het gangpad te gaan zitten en dat doe ik dan maar. Ga geen problemen maken.
De vlucht... na iets langer dan een uurtje vliegen zet men de landing al weer in. Het eten moet snel naar binnen gepropt worden, want de tijd is om. :-s Was net op tijd klaar. Als ik het vliegtuig uit stap zeg ik dat ik naar Xi'an moet. Ja, zegt met en geeft mij een kaart. Het suggereert dat het een buskaart is. Ik vraag dat en men zegt ja, ondanks dat men me niet begrijpt. Kom namelijk in een hal terecht waar verder niets staat over bagage afhalen, lopende banden, etc. Snap er niets van. Als ik de kaart nog eens goed bekijk zie ik dat het geen buskaart is, maar dat het een soort van wachtkaart is. Moet wachten in wachtruimte 8. Snap er niets van en als ik personeel vraag naar wat de bedoeling is snappen ze me niet. Sta je dan, met je handbagage. Niemand die Engels spreekt en als ze al Engels spreken kunnen ze je amper iets vertellen. Kom er snel achter dat ik in een wachtruimte zit, van een tussenlanding. Als er dan opeens wordt omgeroepen dat iedereen die van Zhu Hai naar Xi'an wil, moet instappen loop ik zo weer hetzelfde vliegtuig in. In de veronderstelling dat ik dus al in Xi'an was, was ik ergens waarvan ik nu nog niet weet waar of wat het was. Ha ha ha... geweldig. Vind het allemaal wel leuk.
Als ik net weer in het vliegtuig zit, begint de persoon achter mij hoor. Hij begint zijn keel te schrapen zoals alleen een Chinees dat kan. Een hoop geroggel en goor geluid gevolgd door spugende geluiden. Geen hond die er raar van op kijkt alleen ik zit met een gevoel van oooh jee. Dit is echt China. Op en top...
De laatste vlucht dan maar. Daar ga ik tenminste vanuit. Als de vlucht naar Xi'an er bijna op zit, bedenk ik me opeens dat de man die mij mijn ticket uiteindelijk verkocht heeft, ook gezegd heeft dat er een tussenlanding zou zijn. Weet me er iets vaag van te herinneren. Maar goed. Ben uiteindelijk aangekomen in Xi'an. Als ik mijn koffer van de band heb gehaald loop ik naar buiten. De eerste mensen roepen al of ik een taxi wil. Had net binnen te horen gekregen van iemand dat ik met de bus naar het centrum van Xi'an kan, wat vele malen goedkoper is. 2,5 Euro. Ik pak dus de bus. Vraag hoe het zit... men roept dat ik met de bus ga en dan met de taxi. Huh? Snap het niet en iemand loopt met me naar een kaart van Xi'an. Ze laat me zien waar ik eruit moet en waar ik een taxi kan pakken.
De rit met de bus duurt lang. De bus rijd erg langzaam en dat geeft mij de kans goed om mij heen te kijken. Xi'an is aan de rand niets veranderd. Alles is nog altijd even oud, vies en smerig. Sommige huizen hebben geen daken. Andere hebben golfplaten als daken met bakstenen er boven op zodat het niet weg waaid. De armoede is hier enorm. Voor mij niet echt een schok, omdat ik het al ken hier, maar het is wel goed het even weer te zien. Men roept wel van alles over China en de komende 5 jaar, maar als ik dit alles zo zie, dan is men er over vijf jaar nog lang niet. In die zin, dat de armoede hier dan nog immens zal zijn. Kan niet anders.
De bus bereikt zijn bestemming en ik stap uit. Vraag nog even welke kant ik op moet lopen voor de taxi's. Als ik het uitgelegd gekregen heb, hoef ik niet ver te lopen. Meterje of 50 verderop zie ik de eerste taxi's. Loop er naar toe. De eerste is bezet. Dan de tweede. 20 Yuan. Ongeveer 2 euro wil hij me wel brengen. Als ze al zo beginnen, weet ik dat het al niet klopt. Ik laat me niet naaien en dus zeg ik dat hij me mag rijden als hij de meter aan zet. Daar heeft hij geen zin in. 15 Yuan. Ik zeg weer nee en zeg dat hij de meter gewoon aan moet zetten. Nu weigert hij nog verder met met te praten. Omstanders waarmee hij stond te praten gaan weer in de taxi zitten. Alleen om te zitten en te praten. Hij gebaard dat ik maar verder moet lopen en dat doe ik dan maar, maar niet zonder gezegd te hebben dat hij ook niet moet roepen voor een ritje als hij me ziet lopen. Hij verstaat er ongetwijfeld geen bal van en doet net alsof hij niets hoort. Ik loop verder. Weer een meter of 50 tot 100. Als ik bij een bushalte aan kom zie ik mensen op een vluchtheuvel staan. Er stoppen taxi's. Tegen de tijd dat ik er ben is er geen taxi meer. Ga er staan wachten en weet dat er achter mij allemaal Chinezen op de bus staan te wachten. Voel me bekeken... Gelukkig komt er al snel een taxi. Op papier staat waar ik naartoe moet en dan man stapt uit. Pakt mij koffer en laad hem in. Daar gaan we. Een lange rit, omdat men om moet rijden. Alles is afgescheiden van hekken en hij kan niet zomaar afslaan. Als ik bij het hotel aan kom staat de meter op 9.80 Yuan. Ha ha ha... wist wel dat de eerste taxi chauffeur me probeerde te belazeren. Ben nu de helft goedkoper uit en heb nog langer in de taxi gezeten dan dat ik gezeten zou hebben bij de oplichter. De oplichter had namelijk niet om hoeven te rijden, omdat hij de rotonde niet af hoefde. Het geld is niet het probleem... het is een principe kwestie. Als men hier de meter al niet aan wil zetten, weet ik al hoe laat het is. Dan maar niet. Ja... ook ik kan eigenwijs zijn.
De hotelkamer die Cao Jie voor me geboekt heeft is geweldig! Het is een vier sterren hotel en ziet er goed verzorgd uit. Heb zelfs meerdere Engelse zenders, waaronder CNN, ESPN (sport) en BBC. Er is nog iets, maar weet niet zo snel meer wat dat was. Als ik de douche in ga om me te douchen zie ik opeens dat ik vanuit mijn douche mijn kamer in kijk. Het is allemaal van glas! Gaaf zeg. Kan tijdens het douchen gewoon tv kijken. Erg relaxed. Nog niet uit de douche gaat de telefoon van mijn hotelkamer al. Het is Cao Jie...
De vraag die als eerste komt is natuurlijk of ik naar de lounge kom. Natuurlijk... het is al weer drie jaar geleden dat ik haar voor het laatst gezien heb. Loop snel naar het andere hotel (zit op een park van 4 hotels) en stap in de lift naar de 11e verdieping. Cao Jie staat me al op te wachten. Niets veranderd... Ben blij dat ik haar weer eens zie. Is al weer zo lang geleden.
Na even wat praten zit ik dan al weer een paar uur in de lounge achter de computer. Mag er gebruik van het Internet maken en heb zojuist eten uit kunnen zoeken. Kostenloos. Het was allemaal klaar gemaakt voor de gasten, maar die komen niet opdagen. Mag het van de manager hier opeten, omdat ze het anders toch weg moeten gooien. Heb echt een bord vol. Broodjes, kippenvleugeltjes, gebak, taartjes en weet ik allemaal niet wat nog meer. Voorlopig red ik me wel.
Het Formule 1 nieuws heb ik inmiddels ook al gelezen. Het is me wel weer duidelijk. De mooiste race van het jaar heb ik al weer moeten missen. Ook dat kan alleen mij weer overkomen. Ach... ik heb het hier prima naar mijn zin. Ben blij weer terug te zijn in China.