Het zag er gisteren even naar uit dat ik mijn dagboek verhaal weer eens niet online zou kunnen zetten. Had net les gegeven op school en was nog geen half uurtje thuis. Zat even achter de computer en was gelijk een beetje naar de tv aan het kijken. Dat terwijl mijn nieuwe boven buurman druk bezig was met herrie te maken. Hij is hier net ingekomen en was druk bezig met z’n huis te verbouwen, toen alles opeens stopte. Tv uit, ligt uit, alles uit… Gelukkig was het voor de verandering eens van korte duur. Na een uurtje en begon de airco hier in de woonkamer weer te piepen, wat betekent dat de elektriciteit weer terug is. Een wonder dat het zo snel gerepareerd is!
Was gisteren even aan de wandel in de lange winkelstraat hier iets verderop. Was op dat moment niet meer zo bijzonder als voorheen. Normaal gesproken ben ik één van de weinige buitenlanders die daar loopt, maar gisteren was het een invasie van buitenlanders. Weet niet wat er aan de hand was, maar dit was niet normaal meer. Op straat, in de winkeltjes, overal kwam ik ze tegen. Heb er nog nooit zoveel in één dag, sterker nog in een paar uurtjes, gezien. Wat altijd gelijk opvalt is dat de buitenlander altijd net doen alsof je niet bestaat. Het lijkt altijd of men graag de enige buitenlander hier wil zijn en geen ander tolereert. Erg vreemd…
Vanmiddag alle papier bij elkaar geschraapt en op de bus gesprongen. Het was tijd om te kijken of mijn visum aanvraag goed gekeurd was en ik dus hier langer mag blijven. :-) Daar aangekomen, na een lange busrit, mijn papier ingeleverd. Hierop stond mijn nummer en aan de hand daarvan kon men mijn papieren terugvinden. Stond daar voor de balie en had even het gevoel dat het niet goed ging komen. Het duurde namelijk wel ontzettend lang voor ze mijn papieren gevonden hadden. Uiteindelijk kwam het allemaal te voorschijn. Een snelle blik naar de papieren, leerde mij gelijk dat ik het geluk gehad had. Zag namelijk de stikker met de inhoud van het visum, dat in mijn paspoort geplakt wordt er al bij zitten. Nadat ik betaald had en mijn visum gekregen had, was het tijd om te gaan. Men wilde me nog snel even duidelijk maken dat ik geluk gehad heb. “You are a really lucky man!”, kreeg ik te horen toen mijn paspoort overhandigd werd. Normaal is het niet makkelijk om zelf een visum verlengd te krijgen en doet men dat ook niet snel zonder een berg papier. Lucky me zullen we dan maar denken…
Vanuit de bus richting het visum bureau (p.s.b.) dachten we een mooi park te zien. Gelijk maar besloten om daar even een kijkje te gaan nemen, op het moment dat ik klaar was in het visumbureau. Op de terugweg weer op dezelfde bus gestapt en een eindje verderop uitgestapt. Na een lange wandeling waren we eindelijk bij de brug die ons naar het desbetreffende eiland met park moest brengen.
Halverwege de brug was het al duidelijk. Het was géén park en slechts gezichtsbedrog. Wel even gekeken op het eiland, alleen was daar naast de vele armoede geen donder te zien. Begrijp nu (vele uren later) nog niet hoe sommige mensen daar kunnen leven. Het was één grote bende. Het enige dat op een huis leek waren een paar stokken in de grond, met wat doeken eromheen gewikkeld. Dat was het dan. Men zat voor dat geval, want een huis mag je het niet noemen, iets te doen. Wat weet ik niet. Dat kon ik niet zien. Wel kon ik op een afstand zien dat men daar net iets van een bed heeft en dat is het dan. Wassen, etc is er gewoon niet bij! Dit was gelijk de reden dat men er ook niet fris uit zag.
Een eindje verderop lag een man op een omgekeerde boot de slapen. Voor zover ik kon zien was dat het enige dat hij had. De rest om hem heen was een grote puinhoop van stenen en kapotte rommel. Schoeisel had hij zelfs ook niet en was van boven tot onder smerig. Snap niet dat men op zo’n manier kan leven… Voor mij blijft het een ongemakkelijk aanzien.
Terug gelopen halverwege de brug een poosje zitten kijken bij een visser die aan het vissen was. Hij had een groot net met een palen constructie, zoals ik die hier wel vaker gezien heb, in het water liggen en was daarmee aan het vissen. Niet geheel zonder succes moet ik zeggen. Hij haalde toch regelmatig vis binnen op het moment dat hij zijn net weer ophaalde. Waren wel geen grote vissen, maar denk dat menig visser blij zou zijn met zo’n vangst. Dergelijke dingen zijn best een leuk vermaak om naar te kijken. Zou er alleen niet aan moeten denken dat ik zelf de hele dag zo zou moeten staan, om vervolgens de vissen weer te moeten verkopen,om geld in het laatje te krijgen.
Was gisteren even aan de wandel in de lange winkelstraat hier iets verderop. Was op dat moment niet meer zo bijzonder als voorheen. Normaal gesproken ben ik één van de weinige buitenlanders die daar loopt, maar gisteren was het een invasie van buitenlanders. Weet niet wat er aan de hand was, maar dit was niet normaal meer. Op straat, in de winkeltjes, overal kwam ik ze tegen. Heb er nog nooit zoveel in één dag, sterker nog in een paar uurtjes, gezien. Wat altijd gelijk opvalt is dat de buitenlander altijd net doen alsof je niet bestaat. Het lijkt altijd of men graag de enige buitenlander hier wil zijn en geen ander tolereert. Erg vreemd…
Vanmiddag alle papier bij elkaar geschraapt en op de bus gesprongen. Het was tijd om te kijken of mijn visum aanvraag goed gekeurd was en ik dus hier langer mag blijven. :-) Daar aangekomen, na een lange busrit, mijn papier ingeleverd. Hierop stond mijn nummer en aan de hand daarvan kon men mijn papieren terugvinden. Stond daar voor de balie en had even het gevoel dat het niet goed ging komen. Het duurde namelijk wel ontzettend lang voor ze mijn papieren gevonden hadden. Uiteindelijk kwam het allemaal te voorschijn. Een snelle blik naar de papieren, leerde mij gelijk dat ik het geluk gehad had. Zag namelijk de stikker met de inhoud van het visum, dat in mijn paspoort geplakt wordt er al bij zitten. Nadat ik betaald had en mijn visum gekregen had, was het tijd om te gaan. Men wilde me nog snel even duidelijk maken dat ik geluk gehad heb. “You are a really lucky man!”, kreeg ik te horen toen mijn paspoort overhandigd werd. Normaal is het niet makkelijk om zelf een visum verlengd te krijgen en doet men dat ook niet snel zonder een berg papier. Lucky me zullen we dan maar denken…
Vanuit de bus richting het visum bureau (p.s.b.) dachten we een mooi park te zien. Gelijk maar besloten om daar even een kijkje te gaan nemen, op het moment dat ik klaar was in het visumbureau. Op de terugweg weer op dezelfde bus gestapt en een eindje verderop uitgestapt. Na een lange wandeling waren we eindelijk bij de brug die ons naar het desbetreffende eiland met park moest brengen.
Halverwege de brug was het al duidelijk. Het was géén park en slechts gezichtsbedrog. Wel even gekeken op het eiland, alleen was daar naast de vele armoede geen donder te zien. Begrijp nu (vele uren later) nog niet hoe sommige mensen daar kunnen leven. Het was één grote bende. Het enige dat op een huis leek waren een paar stokken in de grond, met wat doeken eromheen gewikkeld. Dat was het dan. Men zat voor dat geval, want een huis mag je het niet noemen, iets te doen. Wat weet ik niet. Dat kon ik niet zien. Wel kon ik op een afstand zien dat men daar net iets van een bed heeft en dat is het dan. Wassen, etc is er gewoon niet bij! Dit was gelijk de reden dat men er ook niet fris uit zag.
Een eindje verderop lag een man op een omgekeerde boot de slapen. Voor zover ik kon zien was dat het enige dat hij had. De rest om hem heen was een grote puinhoop van stenen en kapotte rommel. Schoeisel had hij zelfs ook niet en was van boven tot onder smerig. Snap niet dat men op zo’n manier kan leven… Voor mij blijft het een ongemakkelijk aanzien.
Terug gelopen halverwege de brug een poosje zitten kijken bij een visser die aan het vissen was. Hij had een groot net met een palen constructie, zoals ik die hier wel vaker gezien heb, in het water liggen en was daarmee aan het vissen. Niet geheel zonder succes moet ik zeggen. Hij haalde toch regelmatig vis binnen op het moment dat hij zijn net weer ophaalde. Waren wel geen grote vissen, maar denk dat menig visser blij zou zijn met zo’n vangst. Dergelijke dingen zijn best een leuk vermaak om naar te kijken. Zou er alleen niet aan moeten denken dat ik zelf de hele dag zo zou moeten staan, om vervolgens de vissen weer te moeten verkopen,om geld in het laatje te krijgen.