Het liep vanmorgen en vanmiddag allemaal weer eens niet zoals gepland. Ik was vanmorgen op tijd opgestaan om naar school te gaan voor de lessen. Na m’n douche ben ik nog even snel achter de computer gaan zitten, om m’n e-mailtjes te controleren en lezen. Niet denkende aan de tijd terwijl ik zat te lezen, was het al acht uur. Kijk op dat moment op m’n horloge en ben toen maar gestopt. Normaal gesproken vertrekt men al om tien voor acht, maar nu had ik nog niets gehoord. Ik maak me klaar en pak m’n spullen en loop naar kantoor. Vraag aan één van m’n Chinese collega’s wanneer we vertrekken… Kreeg ik op dat moment pas te horen dat ik alleen moest gaan. :-) Ook lekker handig…
Vanmiddag was het precies weer hetzelfde liedje. Had wederom niemand verteld dat ik alleen moest gaan. Goed, eigenlijk moest ik ook niet alleen gaan. Iemand had een collega van me verteld dat ik niet naar de nummer zes school zou gaan. Dat was echter wel het geval en dus was men gegaan, zonder mij. Kon ik wederom alleen naar school. Niet dat ik dat niet kan, maar het is wel zo prettig dat men dat even zegt. Dan kan ik ervoor zorgen dat ik wisselgeld heb voor in de bus en dat ik eerder vertrek. Kom zo iedere keer net op het laatste moment binnen wandelen.
Over de lessen van vandaag valt verder weinig bijzonders te vermelden. Het was wat dat betreft een rustige lesdag met zes lessen in de morgen en nog eens vier in de middag. De enige les vandaag die niet vlekkeloos startte, was m’n allerlaatste les. Deze groep had een uur les achter de rug van half vier tot half vijf. Ze moesten bij mij ook nog een half uurtje aan de bak, maar hadden daar niet zoveel zin meer in. Men was al tien minuten te laat en wilde vervolgens nog weinig doen. Het kostte dus wel even wat moeite om de boel nog even op gang te krijgen.
Morgen word het een ander geval. Moet dan mezelf er dan telkens weer doen toe aanzetten om iets te doen. Heb maar liefst acht lessen in de morgen en ook nog eens vijf in de middag. Een regelrechte slijtageslag, zoals ik het maar noem. Deze dag is de meest vermoeiende dag van de week. Ben dan ook blij dat ik altijd op de maandag vrij ben.
Tot slot kom ik nog even – wegens gebrek aan onderwerpen waar ik over kan schrijven – nog even terug op het karten van gisteren. Er was een Engels sprekende oude Chinese man aanwezig. Hij kwam uit Macau en werkt daar in een kartcentrum, dat samenwerkt met het kartcentrum hier. Hij vond dat ik ondanks m’n slechte kart een sterke race gereden had. Hij wist dat mijn kart slecht was, aangezien ik hem vertelde dat de banden niet goed waren. Hij kon me tenslotte beter verstaan dan anderen. Tijdens de prijsuitreiking en het maken van foto’s kwam hij ook naast mij staan. Na dit gebeuren in de kantine kwam hij nog even naar me toe. Hij vertelde me dat hij ook les gaf in karten, in Macau. Hij vertelde me dat zijn leerling eerste was geworden in een bepaald seizoen en ook een keer derde. Volgens mij zag hij iets in me en hoopte hij dat ik zei dat ik wel een keer zou komen kijken. Zou wel willen, maar ik ben hier nog maar zo kort. Woon hier niet m’n hele leven. Anders was ik gelijk op zijn indirecte vraag in gegaan. Wie weet spreek ik hem wel weer als ik eventueel de komende race van 30 mei mee doe. :-) Zou het wel leuk vinden om het nog een keer te spreken.
Vanmiddag was het precies weer hetzelfde liedje. Had wederom niemand verteld dat ik alleen moest gaan. Goed, eigenlijk moest ik ook niet alleen gaan. Iemand had een collega van me verteld dat ik niet naar de nummer zes school zou gaan. Dat was echter wel het geval en dus was men gegaan, zonder mij. Kon ik wederom alleen naar school. Niet dat ik dat niet kan, maar het is wel zo prettig dat men dat even zegt. Dan kan ik ervoor zorgen dat ik wisselgeld heb voor in de bus en dat ik eerder vertrek. Kom zo iedere keer net op het laatste moment binnen wandelen.
Over de lessen van vandaag valt verder weinig bijzonders te vermelden. Het was wat dat betreft een rustige lesdag met zes lessen in de morgen en nog eens vier in de middag. De enige les vandaag die niet vlekkeloos startte, was m’n allerlaatste les. Deze groep had een uur les achter de rug van half vier tot half vijf. Ze moesten bij mij ook nog een half uurtje aan de bak, maar hadden daar niet zoveel zin meer in. Men was al tien minuten te laat en wilde vervolgens nog weinig doen. Het kostte dus wel even wat moeite om de boel nog even op gang te krijgen.
Morgen word het een ander geval. Moet dan mezelf er dan telkens weer doen toe aanzetten om iets te doen. Heb maar liefst acht lessen in de morgen en ook nog eens vijf in de middag. Een regelrechte slijtageslag, zoals ik het maar noem. Deze dag is de meest vermoeiende dag van de week. Ben dan ook blij dat ik altijd op de maandag vrij ben.
Tot slot kom ik nog even – wegens gebrek aan onderwerpen waar ik over kan schrijven – nog even terug op het karten van gisteren. Er was een Engels sprekende oude Chinese man aanwezig. Hij kwam uit Macau en werkt daar in een kartcentrum, dat samenwerkt met het kartcentrum hier. Hij vond dat ik ondanks m’n slechte kart een sterke race gereden had. Hij wist dat mijn kart slecht was, aangezien ik hem vertelde dat de banden niet goed waren. Hij kon me tenslotte beter verstaan dan anderen. Tijdens de prijsuitreiking en het maken van foto’s kwam hij ook naast mij staan. Na dit gebeuren in de kantine kwam hij nog even naar me toe. Hij vertelde me dat hij ook les gaf in karten, in Macau. Hij vertelde me dat zijn leerling eerste was geworden in een bepaald seizoen en ook een keer derde. Volgens mij zag hij iets in me en hoopte hij dat ik zei dat ik wel een keer zou komen kijken. Zou wel willen, maar ik ben hier nog maar zo kort. Woon hier niet m’n hele leven. Anders was ik gelijk op zijn indirecte vraag in gegaan. Wie weet spreek ik hem wel weer als ik eventueel de komende race van 30 mei mee doe. :-) Zou het wel leuk vinden om het nog een keer te spreken.