Gisterenavond weer even naar de zee gelopen om alles van me af te zetten en weer wat energie op te doen. Voel me de laatste dagen niet echt fit en heb het gevoel dat er amper nog energie in me zit.
Zo’n wandeling over de boulevard, met een lekker zacht windje is echt een verademing. Wat zal ik dat missen als ik weer thuis ben. Hier loop ik de straat uit en ben na 10 tot 15 minuten lopen aan de zee. Thuis zou ik de auto moeten pakken en een paar uur moeten rijden. Dat doe je niet zomaar even.
In de meeste gevallen loop ik van waar ik de boulevard op kom, in de richting van Macau. Vlak bij Macau aangekomen, stopt de boulevard min of meer en dan is het de straat over steken en naar de stad lopen. Door de stad loop ik dan altijd weer terug. Gisteren echter even een smal straatje in geglipt. Het straat waar ik ooit eens pinda’s gekocht heb en waar Jie een kokosnoot mee nam. De zelfde vrouw is er nog altijd, maar verkoopt alleen nog maar kokosnoten. Om pinda’s te krijgen moest ik toch ergens anders naar toe. Het vinden van iemand die pinda’s verkoopt is niet moeilijk. Bijna iedereen verkoopt daar wel pinda’s en dus was dat snel geregeld. Stond nog niet aan de kraam pinda’s te proeven of had weer een bedelaar in m’n nek. Iets ervan zeggen hielp niet en toen werd de dame van de kraam boos. Zij heeft hem maar even hardhandig een eindje op weg geholpen. :-) Ze was zeker bang een klant te verliezen.
De “never ending story of” Rob (Russische collega) gaat gewoon door. Gisteren had heeft hij weer ruzie zitten maken met het hoofd. Ruzie is wellicht een groot woord. Hij zat weer eens flink te klagen en had nu mooi een reden, nu het met Cola ook al mis is gegaan. Hij vond nu weer dat hij te vaak te vroeg op moest. De lui zak, zoals ik voor het gemak maar noem, kon dat niet meer aan. Hij was bang net zo te eindigen als Cola en dat kan niet. 20 uur werk per week is toch echt wel het maximum en 5 keer per week vroeg op staan is te veel. Meneer heeft al twee dagen per week vrij terwijl de rest 6 of 7 dagen per week werkt. Heb pas één dag vrij gehad in twee weken. Waar het dus op neer komt is dat ik vanmorgen opeens zijn klassen over moest nemen, i.p.v. mijn eigen klassen. Dat werd op het laatste moment doorgegeven. Handig. En meneer kon dus lekker blijven liggen.
Moest vanmorgen dus opeens naar een andere school. Het was nu de buurt aan de Jilian school. Zo heet deze school. De eerste twee lessen gingen aardig. Had daarin weinig problemen, al waren de klas onrustiger dan voorheen. De derde les van de groep twee klassen was een regelrechte ramp. Heb deze klas een paar weken les gegeven en had ze op een gegeven moment goed onder controle. Op één vervelend ventje na, was het een redelijke klas geworden. Rob heeft echter de afgelopen keren de lessen overgenomen, omdat ik ergens anders naartoe moest en dat was te merken. Rob kijkt niet naar de chaos en vind het zelfs wel mooi. Wat ik voor elkaar heb weten te krijgen in een paar weken, heeft hij in korte tijd weer helemaal verstoord. Er was totaal niets meer over van het geen ik gedaan heb. Heb er twee de les uit moeten sturen en had samen met m’n collega veel moeite met het onder controle houden ervan. Hoop niet dat ik deze lessen vaak van meneer over moet nemen. Kan dan namelijk weer compleet van voren af aan beginnen…
Heb het hoofd hier ingelicht over het feit hoe een rommeltje de derde les vanmorgen was. Ze vertelde me toen dat ik de volgende keer de kinderen naar de leraren kamer mag sturen. Wilde dat vandaag eigenlijk al wel doen, maar heb besloten dat maar niet te doen. Was bang dat men hier gebeld zou worden door de school, met een klacht over het feit dat ik dat gedaan zou hebben. Nu ik echter daarvoor groen licht gekregen heb, zal ik daar - indien ik daar nog een keer les moet geven - ook zeker gebruik van maken. Durf nu al een weddenschap af te sluiten dat er zeker één binnen 15 minuten de leraren kamer binnen gaat wandelen. :-)
Het enige fijne moment op deze school is de tien minuten pauze die ik tussen de lessen één en twee heb. Ik loop dan altijd van lokaal één naar twee en ga daar open een soort van laag muurtje zitten. Het duurt dan nog géén tien seconden of er beginnen twee kleine handjes van een negen of tien jarig leerling mijn schouders te masseren! Heerlijk! Hij kan een beetje masseren en mag de massage maar al te krijg bij mij ten uitvoer brengen. Moet zeggen dat er ook géén haar op m’n hoofd is die hem tegen houdt. Hij is trots dat hij dat kan en mag doen bij mij en ik vind het wel prettig. Heb inmiddels besloten hier maar eens op zoek te gaan naar een masseur. Zou wel eens willen weten hoe het voelt om eens lekker gemasseerd te worden. Het kost hier toch niet veel. :-)
SARS. Kreeg vanmorgen van m’n Canadese collega een minder prettig bericht door. Op de Canadese televisie hebben ze laten zien hoe het nou zit met het virus dat heerst. Daaruit is naar voren gekomen dat er inmiddels al acht of negen Chinezen uit een andere plaats zijn overleden aan de ziekte. Ze hebben gelijk ook laten zien welke gebieden een verhoogd risico heeft. Juist… de provincie waar ik op het moment in woon is het grootste risico gebied van China. Hoor er jammer genoeg hier niets van, op het Chinese nieuws. Men praat hier alleen maar over Irak en over eigen land hoort men niets meer. Vind dat toch wel vervelend, aangezien ik wel eens weten hoe erg het hier is. Ik moet alles vernemen via het buitenlandse nieuws en van horen en zeggen. Goed, vooralsnog maak ik me zelf nog géén zorgen. Zodra er echt paniek uit breekt, is het misschien goed dat ik me zorgen maak. Ga er nu echt niet anders om leven.
Zo’n wandeling over de boulevard, met een lekker zacht windje is echt een verademing. Wat zal ik dat missen als ik weer thuis ben. Hier loop ik de straat uit en ben na 10 tot 15 minuten lopen aan de zee. Thuis zou ik de auto moeten pakken en een paar uur moeten rijden. Dat doe je niet zomaar even.
In de meeste gevallen loop ik van waar ik de boulevard op kom, in de richting van Macau. Vlak bij Macau aangekomen, stopt de boulevard min of meer en dan is het de straat over steken en naar de stad lopen. Door de stad loop ik dan altijd weer terug. Gisteren echter even een smal straatje in geglipt. Het straat waar ik ooit eens pinda’s gekocht heb en waar Jie een kokosnoot mee nam. De zelfde vrouw is er nog altijd, maar verkoopt alleen nog maar kokosnoten. Om pinda’s te krijgen moest ik toch ergens anders naar toe. Het vinden van iemand die pinda’s verkoopt is niet moeilijk. Bijna iedereen verkoopt daar wel pinda’s en dus was dat snel geregeld. Stond nog niet aan de kraam pinda’s te proeven of had weer een bedelaar in m’n nek. Iets ervan zeggen hielp niet en toen werd de dame van de kraam boos. Zij heeft hem maar even hardhandig een eindje op weg geholpen. :-) Ze was zeker bang een klant te verliezen.
De “never ending story of” Rob (Russische collega) gaat gewoon door. Gisteren had heeft hij weer ruzie zitten maken met het hoofd. Ruzie is wellicht een groot woord. Hij zat weer eens flink te klagen en had nu mooi een reden, nu het met Cola ook al mis is gegaan. Hij vond nu weer dat hij te vaak te vroeg op moest. De lui zak, zoals ik voor het gemak maar noem, kon dat niet meer aan. Hij was bang net zo te eindigen als Cola en dat kan niet. 20 uur werk per week is toch echt wel het maximum en 5 keer per week vroeg op staan is te veel. Meneer heeft al twee dagen per week vrij terwijl de rest 6 of 7 dagen per week werkt. Heb pas één dag vrij gehad in twee weken. Waar het dus op neer komt is dat ik vanmorgen opeens zijn klassen over moest nemen, i.p.v. mijn eigen klassen. Dat werd op het laatste moment doorgegeven. Handig. En meneer kon dus lekker blijven liggen.
Moest vanmorgen dus opeens naar een andere school. Het was nu de buurt aan de Jilian school. Zo heet deze school. De eerste twee lessen gingen aardig. Had daarin weinig problemen, al waren de klas onrustiger dan voorheen. De derde les van de groep twee klassen was een regelrechte ramp. Heb deze klas een paar weken les gegeven en had ze op een gegeven moment goed onder controle. Op één vervelend ventje na, was het een redelijke klas geworden. Rob heeft echter de afgelopen keren de lessen overgenomen, omdat ik ergens anders naartoe moest en dat was te merken. Rob kijkt niet naar de chaos en vind het zelfs wel mooi. Wat ik voor elkaar heb weten te krijgen in een paar weken, heeft hij in korte tijd weer helemaal verstoord. Er was totaal niets meer over van het geen ik gedaan heb. Heb er twee de les uit moeten sturen en had samen met m’n collega veel moeite met het onder controle houden ervan. Hoop niet dat ik deze lessen vaak van meneer over moet nemen. Kan dan namelijk weer compleet van voren af aan beginnen…
Heb het hoofd hier ingelicht over het feit hoe een rommeltje de derde les vanmorgen was. Ze vertelde me toen dat ik de volgende keer de kinderen naar de leraren kamer mag sturen. Wilde dat vandaag eigenlijk al wel doen, maar heb besloten dat maar niet te doen. Was bang dat men hier gebeld zou worden door de school, met een klacht over het feit dat ik dat gedaan zou hebben. Nu ik echter daarvoor groen licht gekregen heb, zal ik daar - indien ik daar nog een keer les moet geven - ook zeker gebruik van maken. Durf nu al een weddenschap af te sluiten dat er zeker één binnen 15 minuten de leraren kamer binnen gaat wandelen. :-)
Het enige fijne moment op deze school is de tien minuten pauze die ik tussen de lessen één en twee heb. Ik loop dan altijd van lokaal één naar twee en ga daar open een soort van laag muurtje zitten. Het duurt dan nog géén tien seconden of er beginnen twee kleine handjes van een negen of tien jarig leerling mijn schouders te masseren! Heerlijk! Hij kan een beetje masseren en mag de massage maar al te krijg bij mij ten uitvoer brengen. Moet zeggen dat er ook géén haar op m’n hoofd is die hem tegen houdt. Hij is trots dat hij dat kan en mag doen bij mij en ik vind het wel prettig. Heb inmiddels besloten hier maar eens op zoek te gaan naar een masseur. Zou wel eens willen weten hoe het voelt om eens lekker gemasseerd te worden. Het kost hier toch niet veel. :-)
SARS. Kreeg vanmorgen van m’n Canadese collega een minder prettig bericht door. Op de Canadese televisie hebben ze laten zien hoe het nou zit met het virus dat heerst. Daaruit is naar voren gekomen dat er inmiddels al acht of negen Chinezen uit een andere plaats zijn overleden aan de ziekte. Ze hebben gelijk ook laten zien welke gebieden een verhoogd risico heeft. Juist… de provincie waar ik op het moment in woon is het grootste risico gebied van China. Hoor er jammer genoeg hier niets van, op het Chinese nieuws. Men praat hier alleen maar over Irak en over eigen land hoort men niets meer. Vind dat toch wel vervelend, aangezien ik wel eens weten hoe erg het hier is. Ik moet alles vernemen via het buitenlandse nieuws en van horen en zeggen. Goed, vooralsnog maak ik me zelf nog géén zorgen. Zodra er echt paniek uit breekt, is het misschien goed dat ik me zorgen maak. Ga er nu echt niet anders om leven.